دیوار نوشته های من تنها
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است
کاش می شد که کسی می آمد
این دل خسته ما را می برد
چشم ما را می شست
راز لبخند به لب می آموخت
کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود
و قفس ها همه خالی بودند
آسمان آبی بود
و نسیم روی آرامش اندیشه ما می رقصید
کاش می شد که غم و دلتنگی
راه این خانه ما گم می کرد
و دل از هر چه سیاهیست رها می کردیم
و سکوت
جای خود را به هم آوایی ما می بخشید
و کمی مهربانتر بودیم
کاش می شد دشنام
جای خود را به سلامی می داد
گل لبخند به مهمانی لب می بردیم
بذر امید به دشت دل هم
کسی از جنس محبت غزلی را می خواند
و به یلدای زمستانی و تنهایی هم
یک بغل عاطفه گرم
به مهمانی دل می بردیم
یک شب از آبی چشمان تو باران بارید
آسمان دل من اشک فراوان بارید
نظم باران نگاه تو پس از یک رویا رفت
و آشفته ترین برف زمستان بارید
من نشستم که تو در خاطره ام بنشینی
و نشستی تو و یک ابر گلستان بارید
آسمان دل من صاف تر از آینه است
با نگاه تو هم از آینه باران بارید
یک شب از دفتر چشمان تو خواهم پرسید
بر آن ها که می هراسند بسیار تند
بر آن ها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی
و بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است
اما، بر آن ها که عشق می ورزند ،زمان را آغاز و پایانی نیست.
پشت احساس عمیق دل من
شهری از جنس دل پاک است که اگر پا بگذاری آنجا
روی هر خشت و گلش نام خودت را خواهی دید و اگر منت خود را به سرم بگذاری
قدمت روی نگاهم ای دوست
پشت احساس عمیق دل من
با همه حادثه ها ، با همه دلتنگی
یاد تو شیرین است
و خدا می داند كه تویی پاكتر از آب زلال
و تویی سبز تر از باغ وجود
بدان زندگیم همچون گل است اگر سیراب از مهر تو نشوم پژمرده ای بیش نیستم مرا فراموش نکن...
تقدیس می کند!
و چه آرام مرا رسوا کرد
بعد از این خوب و بدش باشد پای خودمانانتخابی است که کردیم برای خودمان
این وآن هیچ مهم نیست که چه فکری بکنند
غم نداریم بزرگ است خدای خودمان
بی خیال همه با فلسفه اشان خوش باشند
خودمانآیینه هستیم برای خودمان
ما دو رودیم که حالا سره دریا داریم
دو مسافر همه در آب و هوای خودمان
احتیاجی به در و دشت نداریم اگر
رو به هم باز شود پنجره های خودمان
درد اگر هست برای دل هم میگوییم
در وجود خودمان هست دوای خودمان
دوست داریم که نفهمند.. بیا بعد از این
خودمان شعر بخوانیم برای خودمان
بگذار پيراهني از ابر بپوشم وباران بشوم.
بگذار در جزيره اي متروك نامش را روي صخره اي گمنام حك كنم.
بگذار با آبهاي سرگردان در كنار خانه اش جان بدهم.
آي مرگ!!
آرام !بگذار يك بار ديگر شعرهايم را در آينه نگاه كنم !
بگذار يك بار ديگر عطر او به درونم سفر كند!
بگذار يك بار ديگر در مقابلش بايستم و در ستايش خورشيدي كه در قلبش نشسته است ،
شعر بخوانم!
به من فرصت بده!
فقط تا تكان خوردن پرده هاي اتاق وتا روشن شدن فانوسي كه روي ايوان اندوه است
در نگاه کسانی که پرواز را نمی شناسند
هر چقدر بیشتر اوج بگیری
کوچکتر می شوی
گفتمش : دل می خری ؟
برسید چند؟
گفتمش : دل مال تو، تنها بخند !
خنده کرد و دل زدستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود
امروز سالها از آن روز می گذرد،
ولی تو هنوز برنگشته ای.
صدایت در گوشم زمزمه می کند و نگاهت در ذهنم مجسم،
ولی من تو را می خواهم نه خیالت را....
خيلی سخته كه بغض داشته باشی ، اما دوست نداشته باشی که کسی بفهمه
خيلی سخته كه عزيزترين كسی که تو دنیا داری ازت بخواد فراموشش كنی
خيلی سخته سالگرد آشنايی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيری
خيلی سخته روز تولدت ، همه بهت تبريك بگن ، جز اونی كه فكر مي كنی به خاطرش زنده هستی
دو خط موازي زاييده شده اند پسركي در كلاس درس آنها را روي كاغذ كشيد آن وقت دو خط موازي چشمانشان به هم افتاد و در همان يك نگاه قلبشان تپيد و مهر يكديگر را در سينه جاي دادند خط اولي نگاه پرمعنا به خط دومي كرد و گفت : ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم .... خط دومي از هيجان لرزيد خط اولي ادامه داد : .... و خانه اي داشته باشيم در يك صفحه دنج كاغذ . من روزها كار مي كنم . مي توانم خط كنار جاده اي متروك شوم ... يا خط كنار يك نردبان خط دومي گفت : من هم مي توانم خط كنار گلدان چهارگوش گل سرخ شوم . يا خط كنار يك نيمكت خالي در يك پارك كوچك و خلوت ! چه زندگی شاعرانه اي .... !
در همين لحظه معلم گفت : " دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند" و بچه ها گفته ی معلم را تکرار کردند
چشمانت را براي زندگي مي خواهم . اسمت را براي دلخوشي مي خوانم .دلت را براي عاشقي مي خواهم .صدايت را براي شادابي مي شنوم .دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم. عطرت را براي مستي مي بويم. خيالت را براي پرواز مي خواهم و خودت را نيز براي پرستش
عقربه هایش برایت دست تکان می دهد و تو را به سوی فردا دعوت می کنند.
راستی ، فردا چه نزدیک است! !!!!!!! اگر یک بار دیگر فرصت داشته باشم به
کوچه های دیروز بروم. کنار خانه تو می ایستم و نامت را همه دیوارهای سنگی
یاد می دهم.
و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه مي دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.
ديرروز يادگاري هايت همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من گوش دادند.
و برايم دلسوزي كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراري بود و
يادآوري خاطرات با تو بودن.
دست نوشته ات را مي بوسيدم و گريه مي كردم. زيبا ، به بزرگي مهرباني ات ببخش
كه اشكهايم دست خطت را بوسيدند. باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم.
ولي نيافتمت.
از كهكشان دلسپردگي من خسته شدي كه تاب ماندن نياوردي و بي خبر رفتي ؟
مهتاب كهكشان نيافتني من ، آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم
و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوي تو فرستادم.
روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.
شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شد. باشد،
اشكالي ندارد. تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ، خودش دنيايي است.
كاش ياسهايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز
كنند.كاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.
نازنين ، هر پرنده سفر كرده اي از تو مي خواند و هر غنچه اي كه مي شكفد،
نام تو را بر زبان مي آورد. نيم نگاهي به روزهاي تنهايي ام كن و
لحظه هاي زرد و بي صداي مرا تو آبي و ترانه باران كن.
بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند.
همين حوالي بي قراري ها باز هم گلهاي بي تابي شكفته.
زيبا ، امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است. به
يادت مثل شمع مي سوزم و ذره ذره وجودم آب مي شود.
تو هم به ياد بي تابي هايم شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.
مهرباني باران ، يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد.
فکرو زکرم تو بودی او روزا یادته
اون دل کوچیکه من جلوی پات بود یادته
رفتیو با رفتنت پا گزاشتی رو دلم
سرم داره گیج میره تو کجایی عشقه من
وقتی میخواستی بری گفتی بهم غصه نخور
دلو سپردم من به تو غصه نخور
گفتم بهت زود بیا دل من تنگه برات
تو نرفتیو میگی آخه عزیز دلت میاد
میگفتی من برمیگردم خیلی زود
دلو جونم همشون فدای یه تاره موت
ولی رفتیو خیلی وقته نامه ندادی تو برام
آخه پس چی شد بگو تو جواب نامه هام
یه نامه همش دادی همون شده آب غذام
نمیدونی یه غمیه بهم میگه باهات میام
من غمو می خوام چکار آخه تو بهم بگو
فقط نگو دوست ندارم جونه من اینو نگو
آخه عاشقت بودم دیوانه وار باور بکن
دل من تنگه به راحت تو منو یاریم بکن
شبا یه غمی میاد تویه سینم باهام حرف میزنه
می خواد نا امید کنه از نا امیدی دم میزنه
شایدم دیگه نیای این جوری که بوش میاد
فکر کنم وقتی بیای ببینی جنازم رو دوش میاد
اون موقع بگو ببینم دلت برام تنگ میشه ؟
این زمین و آب گل برای تو چه رنگ میشه؟
خلاصه کشتی مارو با این ادائو اشوه هات
دل من تنگه برات* تنگه برات* تنگه برات
وای الان صبح میشه هو هنوز که من نخوابیدم
یه روز دیگم تموم شدش ولی من نفهمیدم
دفتر شعرم دیگه پر شده کجایی تو می خوام برم
دیگه کاری ندارم اینجا روی زمین دارم میرم
تو نبودیو غمت عشقه تو کشت مارو
زیر خاک دفنمو خاک خورد مارو
بعد از تو دیگر نخواهم اندیشید
حتی به رویش گل های پژمرده ی باغچه
بعد از تو دیگر نگاهم به سویی نمی رود
حتی به سوی آسمانی که تمامی نگاهت درون اوست
بعد از تو دیگر لب به سخن نخواهم گشود
حتی اگر مرا وادار کنند به گفتن از تو
بعد از تو دیگر زندگی نخواهم کرد
حتی اگر عمری باقی مانده باشد
